Je zit aan een lange tafel. Er wordt gelachen. Iemand vertelt een verhaal en de plannen voor de rest van de zomer worden gemaakt.

En toch merk je dat je nauwelijks hebt meegepraat. Niet omdat je geen zin had, maar omdat een deel van je aandacht voortdurend ergens anders was. Je keek of alles goed ging. Of de persoon met dementie nog mee was in het gesprek. Of hij niet onverwacht opstond. Of zij zich nog op haar gemak voelde.

Dat voortdurende opletten vraagt veel meer energie dan de meeste mensen beseffen.

Mensen vertellen me vaak dat ze 's avonds uitgeput zijn, terwijl ze het gevoel hebben dat ze eigenlijk niets bijzonders hebben gedaan. En toch zijn ze moe. Niet omdat ze de hele dag fysiek zwaar werk verricht hebben, maar omdat hun aandacht geen moment echt heeft kunnen ontspannen.

Zelfs wanneer je op bezoek bent, in een restaurant zit of samen een familiefeest viert, blijft een deel van je hoofd meedraaien. Je blijft afwegen: moet ik iets uitleggen? Laat ik het even gebeuren? Grijp ik in of wacht ik nog?

Het lijken kleine beslissingen, maar aan het einde van de dag zijn het er tientallen geweest. Van buitenaf ziet bijna niemand dat. Voor anderen lijkt het alsof je gewoon mee aan tafel zit, terwijl je vanbinnen voortdurend aan het observeren, inschatten en vooruitdenken bent.

Dat is precies waarom zoveel mantelzorgers zich afvragen waarom ze toch zo moe zijn. Niet omdat ze het niet aankunnen, maar omdat zorgen voor iemand met dementie niet alleen tijd vraagt. Het vraagt voortdurende aandacht. En aandacht kost energie.

Misschien hoeft de eerste vraag daarom niet te zijn: 'Hoe zorg ik ervoor dat dit stopt?' Misschien is een belangrijkere vraag: 'Wanneer ben ik eigenlijk begonnen met altijd alert te zijn?'

Alleen al die vraag kan helpen. Niet omdat ze alles oplost, maar omdat ze zichtbaar maakt wat je misschien al veel langer met je meedraagt. En dat haalt bij veel mensen een stukje schuldgevoel weg.

Niet vergeten hé,

Marianne Stevens