“Het gaat wel.” Wat er vaak schuilgaat achter die drie woorden
In gesprekken met gezinnen hoor ik het vaak.
“Hij vraagt niets.”
“Ze zegt dat het nog lukt.”
“Als het echt moeilijk wordt, zal ze het wel zeggen.”
En meestal wordt dat ook geloofd. Want wanneer iemand zegt dat het wel gaat, waarom zou je daaraan twijfelen?
Toch hoor ik achter die drie woorden vaak iets anders.
Want degene die zorgt voor iemand met dementie leert gaandeweg om veel zelf te dragen. Niet omdat die persoon geen hulp wil. Maar omdat uitleggen soms nog meer energie kost.
Dus antwoord je:
“Het gaat wel.”
Niet omdat het goed gaat. Maar omdat je niet weet waar je moet beginnen.
Soms betekenen die woorden: “Ik wil niemand belasten.” Soms: “Ik weet niet hoe ik moet uitleggen wat er allemaal in mijn hoofd zit.” En soms: “Ik hou het nog net vol.”
Want zorgen voor iemand met dementie stopt niet wanneer je de deur achter je dichttrekt.
Er is altijd iets dat meegaat. Een afspraak die je niet mag vergeten. Een verandering die je opmerkt. Een vraag waar je nog geen antwoord op hebt. Een beslissing die ergens op je wacht.
Je bent voortdurend aan het inschatten. Wat lukt nog? Wat verandert er? Waar moet ik op letten? Wat als er iets gebeurt?
Wat veel mensen niet zien, is dat de grootste belasting vaak niet zit in wat je doet. Maar in wat je voortdurend met je meedraagt.
De vragen waar niemand een duidelijk antwoord op heeft.
Hoe lang blijft thuis wonen nog haalbaar? Wanneer schakel ik extra hulp in? Moet ik ingrijpen of nog even afwachten? Hoe weet ik of ik het juiste doe?
Het zijn vragen die zelden één juist antwoord hebben. En net dat maakt ze zo zwaar.
Vaak bescherm je niet alleen degene met dementie. Je probeert ook kinderen, familie en vrienden te sparen. Je wilt anderen niet ongerust maken. Dus vertel je niet alles.
Niet elke moeilijke nacht. Niet elke keer dat je twijfelt. Niet elk moment waarop je het even niet meer weet.
En voor je het beseft, ben jij degene geworden die alles opvangt.
Dementie verandert niet alleen het leven van degene die de diagnose krijgt. Ook jouw leven verschuift. Langzaam. Bijna ongemerkt.
Je agenda verandert. Je vrije tijd verandert. Je relatie verandert. Soms zelfs het beeld dat je van jezelf had.
Je wordt degene die regelt. Degene die onthoudt. Degene die beslist.
En ergens onderweg raak je soms ook een stukje van jezelf kwijt.
Misschien is dat de vraag die je jezelf vandaag mag stellen.
Niet: hoe gaat het met degene voor wie ik zorg?
Maar: hoe gaat het eigenlijk met mij?
En wie weet echt wat ik vandaag allemaal draag?
Wil je daar even bij stilstaan?
Ik maakte een korte reflectiegids met vragen en oefeningen die helpen zichtbaar te maken wat vaak onzichtbaar blijft.
Download hier de reflectiegids: “Wat draag ik eigenlijk allemaal?”
Niet vergeten hé,
Marianne Stevens